Contact Us

Use the form on the right to contact us.

You can edit the text in this area, and change where the contact form on the right submits to, by entering edit mode using the modes on the bottom right. 

           

123 Street Avenue, City Town, 99999

(123) 555-6789

email@address.com

 

You can set your address, phone number, email and site description in the settings tab.
Link to read me page with more information.

DSC_1706.jpg

Ambassador Blog

Helpen, op de lange termijn

Helen Yeh

(English version)

Als je in dezelfde kleine community woont als de kids waarmee je werkt, dan is dat soms best confronterend. Ja, natuurlijk had ik al een reality check toen ik hier ging wonen, maar soms zijn het de kleine dingen die het zo duidelijk maken waarom ons werk nodig is: de mensen zijn arm en de kinderen krijgen niet de zorg, voeding en onderwijs waar ze recht op hebben. 

Bijvoorbeeld Ibrahim, een jongetje van 10 waarmee ik werk. Hij werd tijdens schooluren spelend op straat gezien en met de hulp van een Street Child ambassador ging hij begin 2016 terug naar school. Toen ik onlangs kennis maakte met zijn oma Memuna, vertelde ze me dat ze samen met haar zus Fanta en haar broer Mohamed voor haar 12 kleinkinderen zorgt. Van haar eigen 5 kinderen leeft nog maar één dochter, en die is ziek: dus Memuna moet voor de gehele generatie kleinkinderen zorgen. Met alleen Mohamed als kostwinner, vraag je je af hoe zo’n familie rond komt…

En dat is waar het Family Business Scheme op inspringt: het helpt families, vooral vrouwen, om een klein bedrijfje op te zetten en met het inkomen kunnen ze eten op tafel brengen en de kinderen naar school sturen. Voedsel is een dagelijkse uitgave, maar school kosten, boeken en uniform zijn een grote uitgave die één keer per jaar betaald moet worden. Hoewel sparen heel logisch is voor jou en mij, is dat anders in een land waar de meesten mensen van dag tot dag leven. Wanneer de beurs (60€) is gegeven, helpt de Street Child Business officer de familie om de zaak op te zetten, leert ze administratief werk, hoe je de voorraad bijhoud en weer opnieuw inkoopt. En wanneer de zaak loopt, dan bezoeken ze die iedere week om het spaargeld (1€ per week) op te halen en die op een spaaraccount te zetten.

Hoewel het werken met de kinderen erg leuk is, kan ik meer voor de mensen betekenen door m’n zakelijke skills in te zetten voor het Family Business Scheme: de komende tijd ga ik de bedrijfjes die tot nu toe zijn opgezet monitoren en evalueren, om erachten te komen hoe ze kunnen groeien, waar kansen liggen en hoe ze met de concurrentie kunnen omgaan. En terwijl ik voor Street Child vooral focus op de nummers, is mijn uitdaging op persoonlijk vlak om van Memuna een zakenvrouw te maken! 

 

Mijn werk: het After School program

Helen Yeh

Ik ben inmiddels alweer een tijdje in Sierra Leone en aan het werk voor Street Child, dus tijd voor een update over m’n werk. Ik heb 3 taken hier: meewerken aan het After School Program, dit Program uitbreiden zodat we nieuwe vrijwilligers kunnen plaatsen en het verbeteren van de kwaliteit van de “Ambassador experience”.

 
 

Het After School Program is nodig omdat tijdens de Ebola alle scholen dicht waren en het onderwijs dus ruim een jaar op schema achterliep. Daarom geven de scholen op dit moment alleen Academische vakken, zoals wiskunde, Engels, geschiedenis, etc. Voor de creatieve vakken en sport is op dit moment geen tijd, en daarom heeft Street Child het After School Program opgezet.

4 dagen per week hosten we een sessie van 2 uur, waarvan de eerste helft sport en de tweede helft creatief leren. We treffen de kinderen op een groot open veld, waar onze lokale vrijwilliger Umaro de sportieve activiteiten opzet. Meestal beginnen we met wat beweging om de kids fit te krijgen, zoal een estafette. Daarna doen we een balspel, zoals voetbal, trefbal, softbal, etc. We mixen de teams goed, zodat de jongens en meiden gelijk verdeeld zijn, want meiden doen hier over het algemeen niet veel sport. Met deze sessies ondervinden ze dat ze net zo goed kunnen zijn als de jongen en leren ze dat ze gelijke rechten hebben. Terugkijkend naar mijn schooltijd, ben ik verrast om te zien hoe de meiden ervoor gaan: ze racen, zetten de aanval in, stelen snel de bal weg….en laten die niet gaan! :)  

Daarna gaan we terug naar de Street Child compound, waar we de kids voorzien van water en een snack. Ze hebben dan een kwartiertje om zich te vermaken met de springtouwen, frisbees, tennisballen, etc. Dan gaan we verder met het tweede deel, waar het doel is om algemene kennis, zelfvertrouwen en de sociale skills van de kinderen de verbeteren. Dit kun je op verschillende manieren doen, maar we focussen altijd op iets, bijvoorbeeld grammatica, strategisch denken, presenteren, etc. We mixen de activiteiten, zoals we iets actiefs of creatiefs (zoals Ninja warrior, tekenen of zingen) en iets met focus (zoals een quiz, pictionary of een debat) hebben.

Tijdens de activiteiten en sport gaan de kinderen onderling best hard met elkaar om, dus we hebben pas een praatje gedaan over respect. Ze waren stil luisterden aandachtig naar wat hun sport coach te zeggen had (in hun taal, Krio). Nu nemen we dat een stapje verder en leren ze om voor hun beurt hun hand op te steken, en door ze te laten helpen met opruimen als we klaar zijn. In Europa dit is redelijk standaard en wordt meestal dor de ouders bijgebracht, maar hier is dat helemaal anders. Maar het is geweldig om te zien hoe ze zich nu aanpassen en elkaar met meer respect behandelen.

En, jawel, ook ik leer een heleboel! Het leiden van een groep kinderen is compleet nieuw, en iemand iets leren helemaal. Ik heb nu veel meer respect voor al die leraren die mijn onderwezen hebben. Sinds 2 weken heb ik gelukkig een nieuwe collega die ervaring in het onderwijs heeft. Na een hoop mislukte pogingen om de kids naar me te laten luisteren de afgelopen 6 weken, begin ik nu te begrijpen hoe ik “dit spelletje” moet spelen en hoe de logica van iedere les werkt. Eindelijk! :) 

Het leven in Sierra Leone

Helen Yeh

Het leven in Sierra Leone…het is anders dan het leven in Europa. En het is ook anders dan het leven in andere Afrikaanse landen. Er is iets speciaals aan dit land, iets waardoor ik hier voor de 3e keer ben. De mensen lachen en de mensen groeten elkaar, en het maakt niet wie ze tegen komen. Ze vragen zelfs hoe het met je gaat…en dan niet uit beleefdheid of omdat het zo hoort, maar omdat ze het willen weten. Ze zijn nieuwsgierig en oprecht geïnteresseerd en zijn altijd vereerd als ze je ergens mee kunnen helpen.

 

Als ik over straat loop is er zóveel te zien: moeder die de was doen, andere moeders die buiten aan het koken zijn op een vuurtje, kinderen die water aan het halen zijn bij de waterput, andere kinderen die aan het spelen zijn, brommer-boys die op zoek zijn naar klanten die ergens heen moeten, kleine winkeltjes die ingrediënten verkopen zoals tomatenpuree,  melkpoeder en mayonaise. En dan zijn er nog de straatverkopers, met brood, gekookte eieren, ananas, gekoelde drankjes, en “kill drivers” (lokaal zandkoekje), pindapasta, bananen, etc. Terwijl ik zo over straat loop, is één ding me heel duidelijk: een Sierra Leoonse vrouw is een Supervrouw. Echt. Ze doet het allemaal: kinderen opvoeden, een bedrijfje runnen, koken, boodschappen doen en de zware lading op haar hoofd naar huis dragen, de was doen bij een waterput…en dit alles terwijl ze vaak ook nog een baby op haar rug draagt. Deze vrouwen, ik ben er zo van onder de indruk van!

 

Het land heeft een optimistische, open-minded en hardwerkende cultuur, waar de community centraal staat. Eerder deze week, toen ik boodschappen deed in de lokale markt, kon een oudere vrouw me niet vertellen (taalgebrek) hoe duur de Maggi blokjes waren. Het was de vrouw van het standje naast haar, die kwam helpen. Ook zij verkocht Maggi blokjes, maar ze hielp haar buurvrouw met plezier, want dat is zoals het hier gaat: je helpt elkaar gewoon. Een dag later liep ik ´s avonds in het donker naar huis. Een tienermeisje zag me, en liep met me mee (typisch Sierra Leoons – zó nieuwsgierig naar wie je bent :) ) in dezelfde richting en zei me dat het beter was om niet in het donder alleen te lopen. Ze vertelede dat er slechte mensen zijn (oh ja joh?) die me wellicht konden bestelenen dat ik voortaan beter een motortaxi kon nemen als ik in het donker naar huis moest. Het is verrassend (en goed) om te zien hoe zelfs een jonge meid een oogje in het zeil houd voor anderen (en in dit geval zelfs een volwassene), want thuis in “de westerse wereld” zou het alleen de volwassene zijn die zich verantwoordelijk voelt tegenover jongeren.

 

Nog iets dat me opvalt is hoe de cultuur omgaat met de geloofsovertuigingen. Ja, om samen te leven…niet om het oneens te zijn of om naar verschillen te kijken, maar gewoon om te leven en Oké met elkaar te zijn. Ik ontmoette onlangs een Islamitisch jongetje, en toen ik hem vroeg wat hij later wil worden antwoorde hij “Pastoor”. Voor hem een kerk is gewoon een leuke plek om naartoe te gaan, dus van geloof veranderen is een simpele stap, want hij kan best Christen zijn terwijl zijn familie Islamitisch is, en dat is Oké. Ook zie je veel quotes op muren en auto’s die dingen zeggen zoals “God bless islam”, want waar je ook gaat, je bent constant omgeven door mensen van het andere geloof, dus waarom niet bidden voor iedereen in plaats alleen voor (en met) jouw community. Zeker nu ik hier ben tijdens de Ramadan zie ik hoe deze 2 lifestyles perfect samen leven, want terwijl behoorlijk wat mensen vasten, krijgen ze support van de rest. En dat inspireert, en ik wou dat dit overal zo kon zijn.

Sierra Leone Marathon 2016

Helen Yeh

Anne is een vrijwilliger (Ambassadeur) voor Street Child en is van eind mei tot begin september, in Makeni Sierra Leone. Ze werkt aan het After School programm en voor Street Child Commercial. Iedere week schrijft ze hier over haar ervaring.

25 Mei begon mijn trip naar Sierra Leone, met een transfer van 5 uur in Casablanca waar ik een aantal andere SLM deelnemers trof. In Afrika is het altijd lastig om iets te plannen, zo ook nu, want ons vervoer naar Makeni zou 2.5 uur later dan gepland arriveren…dus om 4 uur ´s morgens gingen we maar naar het Airport hotel voor een kopje thee en een praatje met de hardlopers die ik nog niet kende. Tegen Donderdag einde morgen waren we eindelijk in Makeni en klaar voor een paar drukke dagen met project visits in Bumbuna en Tambakha. Vooral Tambakha was indrukwekkend, want het is 3.5 uur rijden via zandweggetjes en een oversteek met een veerpont (meer een vlot waarop 2 auto’s kunnen). Na een praatje met de Chief van het dorpje, was het tijd om met de kids te spelen: voetbal! Roz en ik waren door het meidenteam gevraagd mee te doen (tegen de jongens). Hoewel wij 2 niet veel hebben bijgedragen, waren een paar meiden heel goed en wonnen we: yeah, girl power! Al met al een onvergetelijke trip, want we hadden ook nog autopech, een heftige regenbui terwijl we op “het vlot” waren en we kwamen thuis met een geit (cadeautje van de tribe die we bezochten). 

Omdat we zoveel tijd in de auto hadden gezeten, wilden we zaterdag wat anders en besloten Wussum hill te beklimmen. Vanaf te top zagen we heel Makeni, wat ver weg leek maar de geluiden van de stad (spelende kinderen, toeterende brommers, etc) hoorden we nog steeds heel goed. Terug afdalen was een uitdaging, maar nadat we dwars door behoorlijk wat struiken gingen, stonden we weer veilig beneden.

En toen was het Zondag, race day! Om 3.30 wakker worden deed even zeer, maar na een snel ontbijtje was ik wakker en werden we naar het start & finish punt gebracht: het Wussum stadium. Hier trof ik mijn hardloopmaatjes Josh & Bart, met wie ik die dag 1 missie had: als laatste finishen (ook wel “sweeping” genoemd)! Terwijl iedereen druk was met stretchen en een goede plek vooraan te vinden, wachtten we rustig achteraan voor het startsein. Toen die afging spreidde de groep hardlopers zicht snel uit. Hoewel het nog steeds donker was, waren we inwoners van Makeni al wakker en moedigden ons aan door “Tenki ya” (dank je wel – omdat ze weten dat we geld ophalen voor Street Child) te roepen.  Op iedere stond hoek een marshal (politie, leger, rode kruis) die richting aangaf en soms ook water uitdeelde. We riepen ook “Tenki ya” naar hen, want niet alleen helpen ze vrijwillig bij de marathon, dit zijn ook de mensen die keihard hebben gewerkt (met gevaar voor eigen leven) tijdens de Ebola crisis. Terwijl we bleven hardlopen, kwam de zon op en zagen we telkens minder hardlopers in de verte. Onze missie voor de dag was niet alleen om als laatste te finishen, maar ook om degene die als laatste voor ons liep te entertainen, en diegene te helpen als de 42 Kilometer te zwaar werd. Maar we hadden geluk: een aantal bekenden deden het rustig aan en al snel vormden we een leuke groep van 10 man.

De marathon bevatte een heel lang en recht stuk waarop je heen en terug moet, waardoor we de snelle hardlopers tegenkwamen. We zijn voor iedereen gestopt om aan te moedigen, te klappen en soms een praatje te maken. Terwijl we bleven hardlopen bleven kleine kinderen “Apato” (blanke mens– iedereen hier is enthousiast om blanke mensen te zien, zeker als je terug zwaait) naar ons roepen, reed er af en toe een ambulance langs om te checken of iedereen Ok was, stopten we regelmatig voor foto’s en bleef mede hardloper Helen iedereen haar home made cake aanbieden (Thanks!!) Rond Kilometer 30 stond het-beste-drink-station-ooit: verse kokosnoot! Wat meer heb je nodig tijdens zo’n dag, toch? Vanaf dat punt werden de landschappen nog mooier, dwars door de jungle en langs inheemse dorpjes. Maar dat deel was ook de laatse 10 Kilometer, dus tegen die tijd erg warm (35°C) en sommigen raakten oververhit of kregen blaren. Het was tijd om ons als “sweepers” te gedragen, de groep aan te moedigen, op te vrolijken en ze naar de finish te brengen. Toen we hand-in-hand het Wussum stadium inrenden wachten ons een flinke groep van bekende gezichten, die ons toejuichten en verwelkomden met splashes water. Mijn Street Child España (best team evah!) maatje Phil deed mij m’n handgemaakte houten medaille om, en het was tijd om de schaduw te zoeken, wat te eten en te relaxen. We hebben er 6u59 over gedaan, 1 minuut langer dan SLM 2015, maar het is zo'n unieke en leuke ervaring dat ik blij ben er zo lag over gedaan te hebben. 

Ik wil iedereen bedanken die me gesponsord heeft met gulle donaties: tot nu toe heb ik £763 opgehaald! Dit geld gaat direct naar het project “Girls speak out”: het geeft meiden toegang tot onderwijs (volgens Unicef onderzoek verhoogt ieder extra jaar in school voor een meisje, haar toekomstig salaris met with 25%!), het helpt hun bij beter gezinsplanning (immers zijn kindhuwelijken en tienerzwangerschppen niet OK), het helpt ze voor zichzelf op te komen (dromen na te streven) en het helpt moeders hun eigen bedrijfje op te zetten (of te vergroten) zodat ze hun kinderen naar school kunnen sturen.

Wil jij alsnog bedragen aan dit project? Ga dan naar: https://sierraleonemarathon2016.everydayhero.com/uk/anne