Lieke's fietsavontuur: van Sierra Leone naar Liberia

Fietsen door west afrika

 

Onze West Africa Cycling Challenge vond begin juni voor de derde keer plaats. Voor het eerst hadden we ook een Nederlandse deelneemster: Lieke. Zij ging het avontuur aan en fietste in zes dagen van Bo in Sierra Leone naar één van de mooiste stranden van Liberia. Gedurende deze driehonderd kilometer lange tocht reed Lieke door kleurrijke landschappen, over onverharde wegen door de jungle en langs kleine huttendorpjes en lokale gemeenschappen. Ook leerde zij meer over ons werk en bezocht zij  Street Child's projecten.  In dit artikel vertelt zij meer over haar ervaringen.

 

Waarom in hemelsnaam?
Dat was de vraag die iedereen stelde zodra ik vertelde dat ik 300 kilometer in Sierra Leone en Liberia zou gaan fietsen. Terechte vraag, aangezien het natuurlijk geen standaard landen zijn om in te reizen, laat staan om te gaan fietsen. Mensen denken gelijk aan armoede, Ebola en oorlog, en weten niet hoe mooi beide landen zijn, en hoe je er met de juiste voorbereiding veilig kunt reizen. In februari vertelde de echtgenote van een collega van mij over de West Africa Cycling Challenge. Na de website te hebben bekeken, heb ik me binnen een paar dagen ingeschreven voor de tocht in mei. Wat mij zo snel over de streep heeft getrokken? De combinatie van een goed doel waar ik volledig in geloof, het avontuur van de fietstocht en het feit dat het landen zijn waar ik anders nooit in mijn eentje naartoe zou zijn gegaan.

De kinderen blijven je altijd bij
De mensen die we onderweg hebben ontmoet hebben een grote indruk achtergelaten. Overal waar we kwamen werden we vriendelijk toegelachen, werd er naar ons gezwaaid en werden we hartelijk begroet. Op een gegeven moment fietsten we ergens diep in Sierra Leone langs een vrouw die ineens oprecht zei: "You are welcome here." Gezien het huidige klimaat in de Westerse wereld als het gaat om buitenlanders en vluchtelingen, zijn dit woorden waar wij nog wat van zouden kunnen leren. Maar het meest bjizonder waren toch wel de kinderen. Zodra wij voorbij kwamen fietsen renden ze op ons af om te zwaaien en ons te high-fiven, waar ze ook mee bezig waren op dat moment. Bij elk project dat we bezocht hebben werd er gevoetbald, gelachen, spelletjes gespeeld of gezongen. Ondanks de omstandigheden van de kinderen waren ze blij en dat werkte ontzettend aanstekend, en gaf me energie wanneer een stuk soms zwaar was.

Ja, het was zwaar…
...maar zeker wel te doen. In onze groep varieerde de leeftijd van 20 tot aan 59, en iedereen heeft de volledige rit uitgereden zonder grote problemen. Het tempo werd aangepast aan de groep en we hadden regelmatig pauze om even bij te komen en water bij te vullen (je drinkt al snel 5 liter op een dag!). Daardoor kon iedereen het goed bijhouden, en we reden altijd samen als een groep. Er was een arts mee als vrijwilliger, en die hielp zodra iemand last had van zijn pols, knie, diarree (bijna onvermijdelijk) en alle andere kwaaltjes die voorbij kwamen. De mountainbikes waren een stuk beter dan ik had verwacht, en we hadden een monteur die met ons meefietste. Elke dag controleerde hij onze fietsen, repareerde hij de lekke banden, checkte hij de versnellingen en maakte hij de fietsen schoon wanneer deze onder de modder zaten. Doordat de organisatie zo goed was, hoefde je je ook nergens zorgen over te maken, behalve het aantal kilometers die je die dag moest fietsen.

Hoe haal je 1500 EUR op?
Ik heb zelf met name mijn eigen netwerk aangespoord, en mensen een bericht gestuurd met de vraag of zij mij en de kinderen via Street Child zouden willen sponsoren. Zodra ze toezegden, schreef ik hen op en lijstje en herinnerde hen eraan als ze na een tijdje nog niet gedoneerd hadden. Ik had in totaal 51 donateurs. Dat waren zowel vrienden en familie als collega’s. Andere mensen in mijn groep hadden hun geld opgehaald via hun werk, of hadden bijvoorbeeld een ’bake sale‘ gehouden. Persoonlijk vond ik de uitdaging wel meevallen, omdat ik veel gulle mensen in mijn omgeving heb.

De fietsrit is achter de rug, en nu?
Ik zal Street Child zeker blijven steunen, vooral omdat ik met mijn eigen ogen heb kunnen zien wat voor goed werk zij verrichten en wat een verschil je al kunt maken met iets dat een relatief klein bedrag is voor ons. Ik woon zelf in Denemarken en Street Child is bezig om dit jaar een kantoor hier op te zetten. Ik heb me beschikbaar gesteld om over deze fietstocht te spreken en eventueel te helpen op andere manieren. Verder bestaat er een kans dat ze volgend jaar in Uganda een fietstocht gaan organiseren. Mocht dat lukken, dan ben ik er zeker weten bij! Verder ben je je na zo’n reis weer bewust van hoeveel wij hebben en hoe vanzelfsprekend we dat vinden, zoals stromend water, elektriciteit, onderwijs, elke dag genoeg eten etc. Erbij stilstaan wat voor geluk wij hebben om hier geboren te zijn, en minder consumeren zodat je meer kan doorgeven, is iets wat ik graag wil blijven doen na deze reis.

Just do it!
Deze reis is uniek, zowel door de mensen die je ontmoet, de landschappen die doorkruist en het feit dat dit bestemmingen zijn die je simpelweg niet zelf zou kunnen bezoeken. Ik zou de reis aan iedereen aanraden. Mocht je twijfels hebben, of vragen hebben over de reis, dan kun je me altijd bereiken door gewoon een berichtje te sturen op Instagram: www.instagram.com/liekev

 

Bedankt voor je leuke artikel, Lieke! We hopen je volgend jaar weer te mogen verwelkomen bij één van onze fietstochten!

 
Anne Beuken